Iedereen moet bezuinigen, maar is iedere bezuiniging ook een werkelijke bezuiniging? Misschien ben ik als iemand met een gokverslaving niet de beste persoon om hierover mijn mening te geven, maar toch.
Voor een tijd terug kreeg ik te horen dat de verslavingszorg en psychische hulpverlening fors moeten bezuinigen. Van alle geplande bezuinigingen in de gezondheidszorg wordt er in deze 2 gebieden het meeste gekort. Tevens worden nieuwe cliënten verplicht tot een extra eigen bijdrage die begint bij 100 euro en die op kan lopen tot vele honderden euro’s en voor sommigen zelfs meer dan 1000 euro per jaar.
Het is maar goed dat ik niet in de regering zit want blijkbaar ben ik hier veels te dom voor aangezien ik niet snap dat men juist op deze groep mensen wil bezuinigen. Is het dan niet zo dat hoe hoger de eigen bijdrage is hoe minder mensen er gebruik van maken? En als er minder mensen gebruik van het zorgaanbod maken zullen er toch meer mensen rond blijven lopen met psychische klachten die niet geholpen worden. Als die mensen geen hulp krijgen zal het dan niet steeds slechter met hun gaan? En als het slecht met mensen gaat dan zitten ze vaker en langer in de ziektewet (kostenpost) en moeten ze dan niet vaker een beroep doen op een uitkering (kostenpost). En wat gebeurd er als het kookpunt echt bereid is bij iemand met psychische klachten? Doet hij dan zichzelf wat aan? Iemand uit zijn omgeving? Moet hij dan niet opgenomen worden waar eerst nog gewone hulp voldoende was geweest? Kost dit niet veel meer.
Een goede vriendin van mij werkt in de verslavingszorg. Daar verdwijnen ongeveer 33% van de beschikbare bedden vanwege de bezuinigingen. We hebben het hier over mensen met een ernstige verslavingsproblematiek en vaak in combinatie met een persoonlijkheidsstoornis. Wat gaat er dadelijk gebeuren met deze mensen? Ik denk dat iedereen wel voor zichzelf in kan vullen wat er kan gebeuren als iemand niet de juiste hulp krijgt!
Dat wij moeten bezuinigen snap ik, maar zo extreem bezuinigen op 1 van de meest kwetsbare groepen in de samenleving dat snap ik niet. Ik snap wel waarom ze het doen, want ondanks het vast wel hoge IQ van de gemiddelde politicus is het inlevingsvermogen in de medemens vaak erg laag. Het mooiste voorbeeld hiervan is toch van een voorganger van mevrouw Schippers die de volgende briljante opmerking al eens had; als iemand niet om hulp vraagt dan geef je toch hulp aan degene die er wel om vraagt als je te weinig tijd hebt voor iedereen. Op zich redelijk logisch, behalve dan dat het hier ging om zwaar dementerende mensen!
Ik voel me nu net zon iemand die de hele dag over alles zit te zeiken. En het stomme is dat ik eigenlijk best wel tevreden ben over hoe dit land gerund wordt. Ik vind dat wij over het algemeen maar weinig te klagen hebben en het zeker niet slecht hebben. Maar laten wij alsjeblieft een sociaal land blijven waar de mensen die dat extra steuntje in de rug nodig hebben niet in de steek gelaten worden.
Jarno
2 Reacties Bezuinigen met verstand?
Ik heb kort geleden een rekening (declaratie van de verslavingszorg aan de verzekeraar) ingezien van een verslaafde (alcohol en cocaïne) die in 2010 krap 10 maanden in een kliniek heeft gezeten. Zonder overdrijven, ook al is het mogelijk moeilijk te geloven: 130.000 euro. en dan rond ik het nog iets af naar beneden. Wat mij betreft een astronomisch bedrag om aan een ‘behandeling’ uit te geven. Zeker gezien deze behandeling naar waarschijnlijkheid (recidive-cijfers van 85%) nog meerdere malen plaats gaat vinden in de toekomst.
Daarmee wil ik niet zeggen dat ze deze behandeling niet meer moeten aanbieden, of terugvallers zorg moeten weigeren. Zeker niet, het alternatief is uiteindelijk vaak de gevangenis en die is nog veel duurder. Wat ik dan ook in de bezuinigingen zie is de boodschap: doe hetzelfde met minder. Persoonlijk vind ik het een zwaktebod van alle (zorg)instellingen die de bezuinigingen direct omrekenen in een bedden- of patiëntenaantal.
Ik weet dat deze paar regels geen oplossing bieden. Wat ik wel hoop dat ze bieden is een andere kijk op de zaken.
Het zijn inderdaad astronomische bedragen! Al verbaast het mij ook weer niet dat het zoveel kost. De combinatie van de verschillende vormen van hulp die bij een opname aangeboden worden kosten kapitalen. Of het nu de hulpverlening, of een productie bedrijf of een bouw bedrijf is, het deel loonlosten is de grootste kostenpost. De vraag is dan ook, kan men met minder mensen de zelfde zorg verlenen en tegelijkertijd ook hun eigen werknemers op een goede en gezonde manier aan het werk houden? De werkdruk bij het personeel ligt vaak al erg hoog. Ik werk zelf niet in de zorg maar ik denk dat de relatie tussen bezuinigingen en het aantal bedden niet van elkaar gescheiden kunnen wordenalleen vanwege het feit dan men met minder mensen moet gaan werken.
Als je ziet welk percentage van de mensen die opgenomen worden terugvallen in hun oude gedrag dan is dit natuurlijk extreem hoog. Hierdoor valt het haast niet te verantwoorden om zulke bedragen per persoon uit te geven. Als men dit percentage kan verlagen kan de hulpverlening nog veel “winst” pakken. Of dit ook mogelijk is kan ik niet over oordelen.
Misschien wordt het wel tijd om het hele hulpverlenings traject eens goed onder de loep te nemen. Maar laten wij er dan wel voor zorgen dat tot het moment dat er goede alternatieven zijn de mensen die hulp nodig hebben deze ook krijgen.
Jarno