Categorie archieven: Blog

Zijn er wel goede online casino’s?

Ik kwam laatst iemand tegen uit mijn vriendengroep, die wist dat ik gokverslaafd ben. We hadden het er over en het eerste wat hij tegen mij zei was: “Als je wil stoppen, dan stop je toch gewoon? Het is toch niet zo moeilijk als bijvoorbeeld roken waarbij je lichamelijk verslaafd bent”. Op dat moment kun je op twee manieren reageren, ik kan erbij vermelden dat mijn oren aan het klapperen waren maar dat ik mezelf toch in heb gehouden.

 

Want het stoppen is niet gemakkelijk, en zeker niet doordat tegenwoordig de hele maatschappij op is geschoven naar het internet. Online kun je alles doen, alles kopen, en jawel ook gokken. Er zijn veel online casino’s, en soms word je er mee doodgegooid. Zo hoorden we links en rechts vaker de naam online casino vallen. Is het wel iets, of is het een bodemloze put waar je je geld, ziel en zaligheid in kwijt raakt. Doet dit casino, of andere casino’s wel wat aan de problemen die er rondwaren? 

 

Ik ben wat rond gaan vragen op het forum en heb wat privé berichten gestuurd. Aangezien je als gokker snel andere gokkers herkent was het krijgen van feedback op vragen in de “echte” wereld ook niet al te moeilijk. Conclusie, er zijn veel online casino’s en de meeste doen helemaal niks, maar toch is het bij het online casino net iets anders, althans zo zeggen de meeste gokkers die mij hierover gesproken hebben.

 

Zo is er een geval bekend van iemand (we noemen hem maar even Gert-Jan) die inderdaad (zoals vaker), veel teveel had uitgegeven. Gelukkig had hij nog net genoeg om de hypotheek te betalen, maar hij was op het randje van geld lenen om verder te spelen. Toen hij de volgende dag verder wilde spelen werd hij gecontacteerd door iemand van de klantenservice, met de mededeling dat ze zijn spelpatroon hadden gezien en dat het wel opviel dat er nu wel ineens een piek was, die er anders niet was. Om een lang verhaal kort te maken, Gert-Jan, wilde eigenlijk niet spelen voor zoveel geld. Op aanraden van de persoon van de klantenservice werd zijn totale maandelijkse inzet gelimiteerd tot maximaal €100, en daarbij de optie om 24/7 zijn account definitief te sluiten. Ook werd hij doorverwezen naar Centrum Maliebaan te Utrecht om daarmee in contact te komen.

 

Het verhaal van Gert-Jan is een van de weinige keren dat ik heb gehoord dat een casino daadwerkelijk zijn best doet voor een van zijn spelers. Zo was er nog een verhaal van een dame, ik noem haar even Maria, die ergens anders speelde en al meerdere malen had gemaild dat ze haar account definitief wilde sluiten, maar toch werd die na een week weer geopend. Ze liet toen een advocaat een brief schrijven naar de instantie die de vergunning uitgaf, en kreeg gelijk, waardoor ze haar geld wat ze in de tussentijd verloren had terugkreeg. De naam van dit casino zetten we hier niet neer aangezien wij niemand zwart willen maken. Wellicht dat we in de toekomst dat toch gaan doen, en een soort black-list maken van casino’s waar je ver weg van moet blijven. Want uiteindelijk is het enorm moeilijk om mensen tegen te houden, want zeg nou eerlijk, als je wilt gokken ga je toch op zoek naar een manier om dat te doen.

 

Maar hou in je achterhoofd dat je echt er aan moet denken om te stoppen, dat is je enige doel. Want het gaat heel erg lastig worden in de toekomst. Zeker met de legalisatie straks kan het nog spannend worden en zullen er zeer zeker meer gokverslaafden bijkomen. Zorg er voor dat je de instanties kent en dat je ook op tijd hulp zoekt, al is het alleen maar om meer informatie te krijgen, laat het niet liggen en zet door. Lees de verhalen hier goed door om echt te begrijpen waar anderen doorheen hebben moeten gaan en nog steeds doorheen moeten gaan, je bent in ieder geval niet alleen.

Gestopt met gokken of …

Het is nu ruim 5 jaar geleden dat ik voor de laatste keer een euro heb vergokt. Daarom durfde ik ook te zeggen dat ik niet meer gok, maar is dat ook werkelijk zo? Deze gedachte schoot vandaag door mijn hoofd, aanleiding daarvoor is dat ik het gevoel heb dat ik binnenkort de grootste gok uit mijn leven ga nemen. Sinds een jaar heb ik een vriendin waar ik verschrikkelijk gek op ben, en zoals bij iedereen komt het onderwerp samenwonen ook ter sprake. Twijfelaar als ik ben is dit een beslissing die ik niet zomaar neem, de gedachte; wat als spookt dan door mijn hoofd. Een paar jaar in de toekomst kunnen kijken zou soms wel erg prettig zijn.


Maar is het ook niet zo dat ik eigenlijk iedere dag wel eens gok. Je hebt de grote gokken zoals toen ik onder de vleugel van een vliegtuig stond op 1500 meter hoogte en naar beneden sprong, doet tie het wel of doet tie het niet. In het bakje onder de hijskraan voordat je er uit spring er op vertrouwend dat het elastiek sterk genoeg zal zijn en zeker niet te lang. Of de kleinere dingen zoals wanneer je morgens de wekker 3 keer laat snoozen er vanuitgaande dat er niets tegen zit en je op tijd op je werk zult zijn (wat tot nu altijd goed gaat). Langs de bakker heen rijden en denken, ik heb nog wel genoeg brood (dit gaat nog wel eens mis). Zo gok ik volgens mij iedere dag wel eens vaker op een goede afloop. Dus mijn vraag blijft nog steeds bestaan, ben ik wel werkelijk gestopt?

 

Ik weet dat toen ik begon aan dit verhaal ik een punt had dat ik wilde maken maar ben deze uit het oog verloren. Of misschien is het punt wel dat het spelen om geld voor ons helemaal geen gok is omdat wij de uitslag al kennen en al het andere een gok? Wat ik nu wel weet is dat ik gewoon samen ga wonen en dat deze gok voor mij geen gok meer is.

 

Jarno

Bezuinigen met verstand?

Iedereen moet bezuinigen, maar is iedere bezuiniging ook een werkelijke bezuiniging? Misschien ben ik als iemand met een gokverslaving niet de beste persoon om hierover mijn mening te geven, maar toch.

 

Voor een tijd terug kreeg ik te horen dat de verslavingszorg en psychische hulpverlening fors moeten bezuinigen. Van alle geplande bezuinigingen in de gezondheidszorg wordt er in deze 2 gebieden het meeste gekort. Tevens worden nieuwe cliënten verplicht tot een extra eigen bijdrage die begint bij 100 euro en die op kan lopen tot vele honderden euro’s en voor sommigen zelfs meer dan 1000 euro per jaar.

 

Het is maar goed dat ik niet in de regering zit want blijkbaar ben ik hier veels te dom voor aangezien ik niet snap dat men juist op deze groep mensen wil bezuinigen.  Is het dan niet zo dat hoe hoger de eigen bijdrage is hoe minder mensen er gebruik van maken? En als er minder mensen gebruik van het zorgaanbod maken zullen er toch meer mensen rond blijven lopen met psychische klachten die niet geholpen worden. Als die mensen geen hulp krijgen zal het dan niet steeds slechter met hun gaan? En als het slecht met mensen gaat dan zitten ze vaker en langer in de ziektewet (kostenpost) en moeten ze dan niet vaker een beroep doen op een uitkering (kostenpost). En wat gebeurd er als het kookpunt echt bereid is bij iemand met psychische klachten? Doet hij dan zichzelf wat aan? Iemand uit zijn omgeving? Moet hij dan niet opgenomen worden waar eerst nog gewone hulp voldoende was geweest? Kost dit niet veel meer.

 

Een goede vriendin van mij werkt in de verslavingszorg. Daar verdwijnen ongeveer 33% van de beschikbare bedden vanwege de bezuinigingen. We hebben het hier over mensen met een ernstige verslavingsproblematiek en vaak in combinatie met een persoonlijkheidsstoornis. Wat gaat er dadelijk gebeuren met deze mensen? Ik denk dat iedereen wel voor zichzelf in kan vullen wat er kan gebeuren als iemand niet de juiste hulp krijgt!

 

Dat wij moeten bezuinigen snap ik, maar zo extreem bezuinigen op 1 van de meest kwetsbare groepen in de samenleving dat snap ik niet. Ik snap wel waarom ze het doen, want ondanks het vast wel hoge IQ van de gemiddelde politicus is het inlevingsvermogen in de medemens vaak erg laag. Het mooiste voorbeeld hiervan is toch van een voorganger van mevrouw Schippers die de volgende briljante opmerking al eens had; als iemand niet om hulp vraagt dan geef je toch hulp aan degene die er wel om vraagt als je te weinig tijd hebt voor iedereen. Op zich redelijk logisch, behalve dan dat het hier ging om zwaar dementerende mensen!

 

Ik voel me nu net zon iemand die de hele dag over alles zit te zeiken. En het stomme is dat ik eigenlijk best wel tevreden ben over hoe dit land gerund wordt. Ik vind dat wij over het algemeen maar weinig te klagen hebben en het zeker niet slecht hebben. Maar laten wij alsjeblieft een sociaal land blijven waar de mensen die dat extra steuntje in de rug nodig hebben niet in de steek gelaten worden.

Jarno

 

 

De inbreker die anti inbraak advies geeft

Dagelijks worden wij overspoeld met reclames van de vele gok aanbieders die ons kleine landje rijk is. Zijn het niet de loterijen dan zie je wel de reclames achterop een bus van een lokale gokhal. Maar gelukkig hebben ze het allemaal goed met ons voor. De winsten gaan naar goede doelen bij de loterijen, de lokale gokhallen en Holland Casino willen ons alleen een gezellige dag aanbieden en de overheid wil van ons allemaal een miljonair maken via de staatsloterij.

 

Maar hoe kan het dan toch dat al deze aanbieders nog steeds bestaan? Misschien heeft het wel te maken met het feit dat de winsten van de loterijen toch niet helemaal naar de goede doelen gaan? Dat het gezellige dagje uit in de lokale gokhal of Holland Casino uiteindelijk veel meer kost dan even de kroeg in duiken? En dat de overheid ons wel miljonair wil maken zolang er maar meer geld binnenkomt dan er uit gaat?

 

Maar gelukkig zijn ze er wel voor ons in het geval dat wij het gokken wel erg leuk gaan vinden. Het is natuurlijk ook niet meer dan logisch dat je eerst probeert om de mensen binnen te krijgen om hun geld te verspelen en daarna gaat kijken of het misschien toch niet zo verstandig was om gouden bergen en leuke tijden te beloven.

 

Maar mocht het mis dreigen te gaan dan hebben ze gelukkig wel allemaal een goed preventie beleid. Het is niet voor niets dat je in speelhallen veel de zelfde gezichten ziet, dit zijn natuurlijk de mensen die geen probleem met gokken hebben. Bij Holland Casino zijn ze helemaal trots op hun preventie beleid, als je er te vaak komt dan geven ze je toch het advies om wat minder vaak te komen. Heel goed van ze, want het is natuurlijk veel beter voor jezelf dat je een maandsalaris verspeelt in 3 bezoeken aan Holland Casino in plaats van de normale 6 bezoeken. Dit is natuurlijk ook de reden waarom ik nooit aangesproken ben op mijn gokgedrag, ik was zo verstandig om mijn maand salaris in 1 bezoek te verspelen, ik was achteraf gezien dus best wel goed bezig.

 

 

Nu wil ik de schuld van gokverslavingen niet bij de aanbieders neerleggen want wij zijn degenen die de keus maken om iedere keer weer terug te komen. Maar wat mij wel stoort is dat de aanbieder problemen moet voorkomen terwijl ze eerst hun uiterste best doen om je binnen te krijgen.

 

 

Ik zit nu te wachten op de dag dat er ingebroken wordt in mijn huis en dat de dief mij de volgende dag komt vertellen dat ik toch maar eens betere sloten op de deur moet zetten.

 

 

Jarno

Leven

Deze site gaat over gokken, gokverslaving en de problematiek daar omheen. Goed dat dit er is, en ik spreek uit ervaring. Twee jaar ben ik nu gokvrij, gok ik niet meer. Toch zou ik het anders willen stellen. Twee jaar leef ik. Daarvoor ook wel, maar dan meer in fysieke zin. Ik at, dronk, haalde adem en mijn hart tikte. Maar leven? Nee, dat deed ik niet echt. Aan de andere kant zou je kunnen stellen dat in mijn meer dan twintig jaren durende gokperiode twee keer leefde. Eéntje voor de buitenwereld, en eentje in de diverse gokhallen van Groningen, Rotterdam en Arnhem. Dat was vermoeiend, merk ik, nu ik me tot maar tot een leven beperkt heb. Immers, voor mij mochten deze twee levens nooit met elkaar verstrengeld raken. Dat was mijn hoogste ambitie in meer dan twintig jaar, dat niemand ooit aan mij zou merken dat ik twee levens had. Vaak lukte dat. Vaak ook niet, vooral ’s nachts niet. In mijn dromen liepen mijn twee levens door elkaar heen, en ontdekten ouders, vrienden en vrouw dat ik er een tweede, niet zo fraai, gokverslaafd leven op na hield. Uiteindelijk werd deze droom bewaarheid. Door de hel ging ik, het bleek inderdaad zo vreselijk als ik tevoren gedacht had. Zo erg, dat ik zelfs met geen van mijn twee levens verder wilde. Dan maar niets, bekijk het allemaal maar. Godzijdank heb ik ergens de kracht en moed gevonden om te kiezen voor één, gezond, gokvrij leven.

 

Het kan, één leven lijden. En zowaar, zonder stiekeme, leugenachtige bezoeken aan donkere gokholen blijkt de wereld gewoon door te draaien. De wereld blijkt zelfs leuk te zijn, veel leuker dan ik dacht. Geen stress over verdwenen geld. Geen gedoe om te moeten verklaren waar je geweest bent. Geen stress over terug te winnen geld. Zonder stress door de stad kunnen lopen. Sterker nog, met plezier je rekeningen te kunnen betalen. Met plezier overal op tijd te kunnen komen. Met plezier naar de stad gaan en iets kopen dat je écht wilt of écht nodig hebt. Met plezier de wereld aan kunnen. Houden van het leven en zin hebben in een nieuwe dag. Kunnen genieten van de afgelopen dag met een bevrijd gemoed.

 

Zo voelt het, bevrijd, en ik ben er trots op. Heel erg trots. Ik kan tegen mensen zeggen die nu door diepe gokdalen gaan: jullie kunnen het ook. Als ik het kan, kunnen jullie het ook. Het kost moed en kracht om de beslissing te nemen, maar jullie kunnen het.
Kies. Gokken is een keuze, ermee stoppen ook. Kies voor het echte leven.

 

 

Feit